Concept gebaseerd op merkwaarden

Proef moet het imago van de Keurslager versterken. De voornaamste verandering bij de ontwikkeling van het nieuwe Proef magazine is de branding op basis van merkwaarden. Deze waarden klinken dan ook door in alle rubrieken en artikelen. Vijf pijlers dragen de redactionele formule van Proef. Pijlers, die stuk voor stuk teruggrijpen op merkwaarden. De rubrieken gaan bijvoorbeeld altijd over het vak en de mensen, ze hebben iets te maken met verkoop en bieden lekkere vleesrecepten. En tot slot wordt het umfeld van de Keurslager weergeven.

Aandacht voor de mens

Het vakmanschap van de Keurslager wordt geïllustreerd in Proef. Dat inspireert de lezer om verrassende en actuele recepten uit te proberen. Veel aandacht is er ook voor de mensen waar Proef om draait: de Keurslagers, hun medewerkers én hun klanten komen zowel in tekst als fotografie uitgebreid aan bod. Om helemaal aan te sluiten bij de huidige mediabeleving is het magazine ook een middel om kruisbestuiving naar de website van de Keurslagers op gang te brengen. Consumenten zijn immers gewend om recepten en informatie op internet te vinden.

Proef verschijnt acht keer per jaar in een oplage van ruim 230.000 exemplaren en is gratis verkrijgbaar bij elke Keurslager-winkel.

Extra content online

“Sp!ts opent wereld achter tekst”, luidt de belofte van de gratis krant. De gratis app Paperboy (beschikbaar op de iPhone en Android-toestellen) maakt het mogelijk om artikelen direct te delen via Twitter en Facebook of om achtergrondinformatie of video’s beschikbaar te maken.

Praktijkervaring

Voorheen maakte Spits gebruik van QR-codes. Volgens de krant nemen die teveel ruimte in en zou de Paperboy-app gemakkelijker werken. In tegenstelling tot sommige enthousiaste reviews valt dat in de praktijk tegen. Natuurlijk: liggend op een bureau, onder goed licht, laten de pagina’s van de krant zich prima fotograferen. Vervolgens herkent Paperboy keurig welke pagina op de foto is gezet en linkt de app door naar de achterliggende content. Prachtig dus, zou je denken.

Lange armen

Maar wie leest Spits, doodstil gezeten in een ruimte met helder licht? In schokkerige forenzentreinen, in de ochtend- of avondschemering, zijn de foto’s logischerwijs een stuk minder van kwaliteit. En probeer eens een krant (zelfs op tabloidformaat) redelijk recht te houden voor een foto. Nog een bijkomstigheid: voor goede herkenning, moet eigenlijk de hele pagina op de foto staan. Daarvoor moet je de pagina ongeveer een halve meter van de lens houden. Lange armen zijn dus geen overbodige luxe!

Het resultaat

Het resultaat van het experiment: in een treinrit van ruim een half uur is het één keer gelukt om de wereld achter de tekst van Spits te ontsluiten. De deur naar die wereld achter tekst opent dus nog behoorlijk stroef. Wie gaat de scharnieren smeren?

Op YouTube is een demonstratievideo te zien over de werking van Paperboy

Maar dat wil niet zeggen dat langere tekst altijd taboe is. Hoe dieper de lezer in een website doordringt, hoe langer de tekst kan zijn. De kans is dan immers groter dat de content relevant is voor de lezer. En zelfs op de homepage van een blog kan het soms zin hebben om gelijk hele artikelen te plaatsen in plaats van teasers, aldus usability-expert Jakob Nielsen. Voorwaarde is dan wel dat je een trouw, geïnteresseerd lezerspubliek hebt. De boodschap is: als een tekst maar relevant is voor de lezer, is deze best bereid langere tekst door te nemen.

Of content relevant voor de lezer is, werd de afgelopen jaren vooral door slimme zoekalgoritmes bepaald. Maar met de doorbraak van social media komt die taak steeds vaker weer bij mensen te liggen. Wie een lezenswaardig artikel tegenkomt, twittert of facebookt het door, en zo’n aanbeveling wekt meer vertrouwen én welwillendheid dan de bovenste hit in het Google-resultaatscherm. Steeds meer websites leggen zich bovendien toe op het filteren, selecteren en verder verspreiden van kwalitatief hoogwaardige, waardevolle content (zie ook ons blog hierover).

Een zo’n site is longform.org. De makers daarvan beloven zelfs uitsluitend links te posten naar verhalen die “te lang én interessant zijn om ze in een webbrowser te lezen”. De site maakt gebruik van de online applicatie Instapaper, waarmee je (lange) tekst eenvoudig kunt bookmarken voor latere consumptie op smartphone of e-Reader. Nu steeds meer internetters altijd online zijn, doen zich immers ook vaker ‘verloren momenten’ voor waarop je tijd hebt om dat ene, interessante verhaal te lezen.

Kortom: de tijd lijkt rijp voor eerherstel van de lange tekst!

Relevante bronnen

We wachten niet meer af welke content ons aangeboden wordt. We zoeken actief naar relevante bronnen. Weblogs, Twitter, sociale netwerken en rss-feeds zijn onze gereedschappen. Flipboard bundelt die gereedschappen nu. De app stelt op de iPad voor de gebruiker een eigen digitaal magazine samen. Met content die is gebaseerd op de links en tweets van vrienden en contacten uit de eigen sociale netwerken. Wordt bepaalde content vaker getweet, dan krijgt het een prominentere plek in het magazine.

Doorgeefluik

Inmiddels is een discussie ontsponnen over het auteursrecht. Flipboard haalt zijn content immers op allerlei plekken. Is Flipboard daarbij een doorgeefluik of schendt het de rechten van de auteurs? De grens tussen het ordenen en doorsturen van informatie en het opnieuw aanbieden is vervaagd door de vele kanalen die het aanbieden.

Behoefte aan personalisatie

De app Flipboard is nu nog maar een rage, die nog wel door allerlei andere applicaties en websites gevolgd zal worden. Het succes van de applicatie geeft wel aan dat er behoefte is om informatie te doseren en te personaliseren. Zo is er bijvoorbeeld ook paper.li, een online applicatie die niets anders doet dan tweets bundelen, net als Flipboard. Ook bij interne communicatie moet daar rekening mee gehouden worden.

Sociaal en interactief

Veel grote bedrijven experimenteren bijvoorbeeld met narrowcasting met locatiespecifieke informatie. Een sociaal intranet, dat ook informatie op maat levert, bevordert de effectiviteit en versterkt de band van de medewerker met het bedrijf. Door een gepersonaliseerd intranet te koppelen aan een goed intern sociaal platform, creër je zo alle mogelijkheden voor interactieve en sociale informatieuitwisseling!

Steeds meer online

Het telefoonverkeer neemt af door het gebruik van andere communicatiemiddelen: e-mail, social media en sms. En steeds meer zaken die traditioneel nog per telefoon werden geregeld, doen we tegenwoordig online. Telefonische helpdesks worden langzaam maar zeker vervangen door online hulpmiddelen. En een pizza bestellen doen we via internet.

Mobiel internet

De Opta meldt dat het gebruik van mobiel internet in de eerste helft van vorig jaar met maar liefst 300% steeg ten opzichte van 2008. Meer dan ooit is goede, actuele content op websites, die ook bekeken kunnen worden op mobiele telefoons, dus van het grootste belang. En dit zal naar verwachting alleen maar exponentieel toenemen. Consumenten zijn in feite altijd en overal online. De telefoon wordt als eerste klantcontact verdrongen door het beeldscherm. Goede online content is dan ook hoofdzaak!

De New York Times stopt binnenkort met gratis nieuws. Na een beperkt aantal gratis artikelen stuiten bezoekers van de website straks op een ‘betaalmuur’. De krant richt zich daarmee op een kleinere, maar naar eigen zeggen ‘meer betrokken’ doelgroep. Wel wil de krant zich veel duidelijker gaan profileren op communities, weblogs en via social media.

Verdieping en achtergrond zijn uniek
Het snelle, feitelijke nieuws, dat gebruikers ook op sites als Nu.nl kunnen lezen, zal wel gratis blijven. Kranten als de New York Times zullen met hun betaalde content meer op zoek gaan naar unieke content: verdieping en achtergrond. Complicerende factor voor de kranten vormen de weblogs en communities, waar merken steeds vaker gratis content gaan aanbieden, vaak toegespitst op heel specifieke doelgroepen.

Advertenties betalen de content
Een krant als The Guardian haakt daar op in door inkomsten te genereren uit advertentienetwerken, die de krant koppelt aan zijn online communities. Een voorbeeld is het Green Ad Network, waarmee de krant adverteerders op het gebied van duurzaamheid en milieu koppelt aan websites en communities op dit terrein. En daarmee houdt The Guardian – vooralsnog – zijn content gratis.

‘Er zijn miljoenen manieren om een verhaal te vertellen. Er is maar één manier om het te bekijken’. Onder dat motto bedacht Philips een heel kort script, waarmee het vijf professionele regisseurs aan het werk zette. Het resultaat: vijf totaal verschillende films, variërend van een animatiefilm tot science fiction en een thriller.

Interactie via YouTube

Via een preview op Facebook maakte Philips het publiek al nieuwsgierig naar de films. En dat publiek mag nu ook aan de slag gaan: via een eigen YouTube-kanaal kan iedereen zijn eigen verfilming van het script insturen, die drie minuten mag duren en dezelfde zes regels tekst mag bevatten.

User generated content

Het publiek en de bekende regisseur Ridley Scott (bekend van films als Blade Runner, Gladiator en Robin Hood) kiezen de winnaar. De hoofdprijs is een stage van een week bij deze bekende regisseur. En natuurlijk: een tv.

Het wordt de laatste tijd steeds vaker toegepast: consumenten op een geheel nieuwe manier betrekken bij het product of de communicatie. Philips hangt er nu zelfs zijn complete campagne aan op.

Het Nederlandse Layar kondigde in februari in een persbericht aan dat zijn mobiele AR-browser vanaf nu opengesteld wordt voor andere aanbieders, die daarmee gratis en betaalde contentlagen kunnen aanbieden. Layar faciliteert de wereldwijde distributie en betalingssystemen, zodat de producenten van de lagen zich volledig op de content kunnen richten.

Op dit moment zijn er al rond de 400 Layars in gebruik. Meer dan 1.000 contentlagen zijn nog in ontwikkeling. En wat voor Layars? In Nederland kunnen we nu al huizen terugzoeken op Funda, de favoriete plekken opzoeken van Hyvesvrienden en Twitteraars in de directe omgeving. Het volgende YouTubefilmpje laat zien hoe je – in de VS – met Layar een flexibele werkplek vindt.

Vijf dagen lang, van 1 tot 5 februari, laten vijf radioverslaggevers van Franse, Zwitserse, Belgische en Canadese radiostations zich opsluiten in een boerderij in het zuiden van Frankrijk. In die periode mogen ze geen enkel contact met de buitenwereld onderhouden. Ze krijgen speciale laptops, die alleen toegang bieden tot Facebook en Twitter.

De vijf willen daarmee onderzoeken wat voor relevante informatie zich via dergelijke netwerken verspreidt. Krijgen ze dezelfde berichten door als de rest van de wereld via de traditionele media ontvangt? En misschien nog wel belangrijker: wat is hun perceptie van dat nieuws?

Wie nieuwsgierig is naar de berichtgeving van het vijftal, kan ze uiteraard ook weer volgen via Twitter.

Met gegevens van vijftien webservers visualiseerde de Amerikaanse krant het sitebezoek van 25 juni 2009. Let op de enorme piek om 5.20 uur ‘s middags – iets meer dan één minuut nadat de eerste website over het nieuws berichtte.

De gele cirkels staan voor lezers achter een pc, de oranje cirkels voor ‘mobiele’ surfers. Die laatste groep is om te beginnen in sommige landen al groter dan de eerste. Ook valt uit het filmpje op te maken dat mobiel surfen vooral ‘s ochtends en aan het einde van de middag piekt, als mensen van en naar hun werk reizen. De lunchpauze lijkt echter nog steeds hét moment om vanachter de pc het nieuws door te nemen.